Kekemelik, hakkında en çok yanlış bilginin dolaştığı konuşma sorunlarının başında gelir. Bu yanlış inanışlar, ailelerin doğru desteğe ulaşmasını geciktirebilir.
Yanlış 1: "Kekemelik korkudan / şoktan olur"
Güncel araştırmalar kekemeliğin nörogelişimsel temelli olduğunu ve genetik yatkınlığın önemli rol oynadığını göstermektedir. Stresli bir olay kekemeliğin fark edildiği döneme denk gelebilir; ancak tek başına nedeni değildir.
Yanlış 2: "Taklit ederek kaptı"
Kekemelik taklitle bulaşan bir davranış değildir. Çevrede kekeleyen birinin olması çocuğa kekemelik "geçirmez".
Yanlış 3: "Büyüyünce kendiliğinden geçer, beklemek yeterli"
Okul öncesi dönemde başlayan kekemeliğin bir kısmı kendiliğinden düzelebilir; ancak hangi çocukta kalıcı olacağı önceden bilinemez. Kekemelik 6 aydan uzun sürüyorsa, ailede kekemelik öyküsü varsa veya çocuk konuşurken zorlanma/kaçınma davranışları gösteriyorsa değerlendirme geciktirilmemelidir.
Yanlış 4: "Çocuğa 'yavaş konuş, bir daha söyle' demek yardımcı olur"
Bu tür uyarılar çoğu zaman ters etki yapar; çocuğun konuşmaya ilişkin farkındalığını ve kaygısını artırabilir. Bunun yerine çocuğa zaman tanımak, göz kontağını sürdürmek ve söylediği içeriğe odaklanmak çok daha destekleyicidir.
Yanlış 5: "Kekeleyen kişi sinirli/kaygılı bir kişiliktir"
Kekemelik bir kişilik özelliği değildir. Kaygı, kekemeliğin nedeni değil; zaman içinde eşlik edebilen bir sonucu olabilir.
Yanlış 6: "Kekemeliğin tedavisi yoktur"
Kekemelik terapisi, özellikle erken dönemde başlandığında oldukça etkilidir. Okul öncesi dönemde aile merkezli programlarla akıcılık büyük oranda desteklenebilir; ergen ve yetişkinlerde ise akıcılığı artırma ve kekemelikle güçlü bir şekilde başa çıkma stratejileri kazandırılır.
Çocuğunuzun konuşma akıcılığıyla ilgili endişeleriniz varsa, bir dil ve konuşma terapistine danışmak atacağınız en doğru adımdır.